Το πειθαρχικό δίκαιο παρουσιάζει μια έντονη εσωστρέφεια και εσωτερικότητα, δεδομένου ότι αφορά στα “interna corporis” της Διοικήσεως. Η ορθή αξιολόγηση του πειθαρχικού δικαίου και των δογματικών του προβλημάτων, προϋποθέτει σαφώς μια γνώση και εγγύτητα κάθε φιλόδοξου ερευνητού προς την ενεργό Διοίκηση, προκειμένου να αποσβήσει τον κίνδυνο μεροληψίας, υψηλού βαθμού υποκειμενικότητας κρίσεων προσωπικών και γενικά αυθαίρετων εκτιμήσεων σχετικά με πειθαρχικώς ελεγκτέα περιβάλλοντα που απαντώνται στο σύστημα Δημόσιας Διοίκησης.
Περαιτέρω το πειθαρχικό δίκαιο φέρει έντονα νομολογιακό και περιπτωσιολογικό στίγμα. Επομένως, η εις βάθος γνώση της νομολογίας και ειδικότερα του Συμβουλίου της Επικρατείας συνιστά την sine qua non προϋπόθεση, για την έστω και στοιχειώδη θεωρητική επεξεργασία των θεμάτων που συγκροτούν τη βάση του. Ο μοναδικός στόχος της παρούσας κατατείνει στη διαμόρφωση ενός πρακτικού εργαλείου/οδηγού κατά την εμμάρτυρη εξέταση στο πλαίσιο μιας Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης (εφεξής Ε.Δ.Ε) αλλά και στον σεβασμό των δικαιωμάτων του ανωμοτί εξεταζόμενου πειθαρχικά διωκόμενου.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.
