Υπάρχουν γιορτές που δεν αποτελούν απλώς σταθμούς στο ημερολόγιο. Είναι προσκλήσεις νοηματοδότησης. Μας καλούν να αναζητήσουμε εκείνο που κάνει την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στην απλή ύπαρξη και στη ζωή με περιεχόμενο, ανάμεσα στην καθημερινότητα που μας παρασύρει και στη συνειδητή πορεία που εμείς επιλέγουμε. Η μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας, η Κοίμηση της Θεοτόκου, εμπεριέχει ακριβώς αυτή τη βαθύτερη διάσταση. Πέρα από τη θρησκευτική της σημασία, γίνεται αφορμή περισυλλογής γύρω από έννοιες που παραμένουν διαχρονικά αναγκαίες, όπως την αγάπη, την αποδοχή, τον σεβασμό, την ελευθερία, την ενότητα, τη σχέση με τον συνάνθρωπο.
Και ίσως εδώ βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα μηνύματα των ημερών. Να αντιληφθούμε την ελευθερία όχι ως απομόνωση του εαυτού μας από τους άλλους, αλλά ως δυνατότητα συνύπαρξης μαζί τους. Η πραγματική ελευθερία δεν εξαντλείται στο «μπορώ να κάνω ό,τι θέλω». Αποκτά ουσιαστικό περιεχόμενο όταν συναντά τον σεβασμό, όταν αναγνωρίζει την αξιοπρέπεια του άλλου, όταν δημιουργεί χώρο για διαφορετικές φωνές χωρίς να καταργεί τη δυνατότητα της σχέσης.
Σε μια εποχή έντονων αντιπαραθέσεων, πολώσεων και εύκολων αφορισμών, η ανάγκη αυτή γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Χρειαζόμαστε ξανά την έννοια του «μαζί». Όχι ως σύνθημα, ούτε ως τεχνητή ομοφωνία, αλλά ως συνειδητή επιλογή να αναζητήσουμε όσα μπορούν να μας ενώσουν χωρίς να αποκρύπτουμε όσα μας χωρίζουν. Οι συμβολισμοί, όμως, αποκτούν αξία μόνο όταν μετατρέπονται σε καθημερινό βίωμα. Διαφορετικά παραμένουν όμορφες λέξεις, τελετουργίες και ευχές που χάνονται μαζί με το τέλος της ημέρας. Η αγάπη χρειάζεται πράξη. Η αλληλεγγύη παρουσία. Η συγχώρεση υπέρβαση. Η ενότητα προσπάθεια. Η ελευθερία ευθύνη. Και η πίστη, για όσους την βιώνουν, χρειάζεται να γίνεται τρόπος σχέσης με τον άνθρωπο.
Αυτό δεν σημαίνει εξωραϊσμό της πραγματικότητας. Το αντίθετο. Δεν χρειάζεται να αρνηθούμε τα προβλήματα για να διατηρήσουμε την ελπίδα. Χρειάζεται να τα κοιτάξουμε κατάματα, να τα κατανοήσουμε και να αποκτήσουμε τη θέληση να τα αλλάξουμε. Η πίστη και η ελπίδα δεν είναι φυγή από την πραγματικότητα, αλλά μπορούν να γίνουν δύναμη για να την αντιμετωπίσουμε.
Μέσα στον ορυμαγδό της σύγχρονης εποχής, όπου η ταχύτητα συχνά υποκαθιστά τη σκέψη και ο θόρυβος τη σχέση, έχουμε ανάγκη από σταθερά σημεία αναφοράς. Από ένα απήνεμο λιμάνι που δεν μας απομακρύνει από τη ζωή, αλλά μας επιτρέπει να επιστρέψουμε σε αυτήν πιο δυνατοί, πιο συνειδητοποιημένοι, περισσότερο ανθρώπινοι. Ας γίνει, λοιπόν, η μεγάλη γιορτή κάτι περισσότερο από μια ευχή. Ας γίνει αφορμή να ξαναβρούμε τον δρόμο προς τον άλλον και, μέσα από αυτόν, τον δρόμο προς τον εαυτό μας. Γιατί στους δύσκολους καιρούς δεν χρειαζόμαστε μόνο φως για να βλέπουμε τον δρόμο. Χρειαζόμαστε φωτεινούς φάρους που να μας θυμίζουν προς τα πού αξίζει να πορευόμαστε.
