Το Μονομελές Εφετείο Πειραιώς προ ημερών, στο πλαίσιο εξέτασης, κατ΄ ουσία, ανακοπής ερημοδικίας, απεφάνθη ότι το γεγονός του πρόωρου τοκετού της δικηγόρου της αιτήτριας εταιρείας και η νοσηλεία του βρέφους σε μονάδα εντατικής θεραπείας, δεν συνιστούν λόγο ανωτέρας βίας ικανό να ακυρώσει την απόφαση που λήφθηκε ερήμην της.
Συγκεκριμένα, η πληρεξούσιος δικηγόρος δεν μπόρεσε να εμφανιστεί κατά τη δικάσιμο και να εκπροσωπήσει τον πελάτη της, αλλά ούτε να ορίσει κάποιον άλλο ως αντικαταστάτη, διά το λόγο ότι μερικές μέρες πριν τη δικάσιμο γέννησε πρόωρα, με το βρέφος να παραμένει για φροντίδα σε εντατική μονάδα, κάτι που δεν επέτρεψε στη δικηγόρο, ακόμη και μετά το εξιτήριο του βρέφους και της ίδιας, να χειριστεί τις υποθέσεις της. Το δικαστήριο, κατά την εξέταση του αν συνέτρεχαν ή όχι λόγοι ανωτέρας βίας κατά την ημέρα που εκδόθηκε η απόφαση ερήμην της αιτήτριας, κατέληξε ότι δεν αποδείχθηκε πλήρης αδυναμία από μέρους της δικηγόρου, ούτε έλαβε χώρα ανυπέρβλητο κώλυμα που να την εμπόδιζε να επικοινωνήσει με την πλευρά του αντιδίκου ή με συνάδελφο για να εμφανιστεί στις εκκρεμείς της υποθέσεις.
Μία τέτοια ερμηνεία, και κατ΄ επέκταση απόφαση, αφήνει, το δίχως άλλο μεγάλη απογοήτευση μα και προβληματισμό για το πως τελικά αντιμετωπίζεται μία εργαζόμενη και μητέρα. Ο τρόπος που το δικαστήριο προσέγγισε το λόγο απουσίας της δικηγόρου, δείχνει ότι η μητρότητα αντιμετωπίστηκε ως μία απλή στιγμή, εκείνη του τοκετού, χωρίς να ληφθεί υπόψιν η υγεία της λεχώνας, σωματική και ψυχική, το επόμενο διάστημα, εξ ου και έκρινε ότι η δικηγόρος δεν κατέβαλε την απαιτούμενη επιμέλεια του μέσου συνετού δικηγόρου για χειρισμό των υποθέσεων της.
Με βάση το σκεπτικό της δικαστού, ασχέτως δυσκολιών κατά την κύηση ή και τον τοκετό, νοσηλείας, προβλημάτων υγείας του βρέφους ή και της μητέρας κατά ή μετά τον τοκετό, μία εργαζόμενη οφείλει καταρχάς να λειτουργήσει προληπτικά όταν βρίσκεται σε προχωρημένη κύηση και να σκεφτεί ποιον θα ορίσει ως αντικαταστάτη σε περίπτωση που τα πράγματα «δεν παν καλά», καθώς και να ανακάμψει αμέσως μόλις γεννήσει, ασχέτως συνθηκών, έτσι ώστε με διαύγεια και επιμέλεια να φροντίσει τις επαγγελματικές της υποχρεώσεις.
Κι όλα αυτά ενώ τα στατιστικά δεν κάνουν λάθος όταν δείχνουν ότι η υπογεννητικότητα στη χώρα αποτελεί το μεγαλύτερο δημογραφικό πρόβλημα, με τις γεννήσεις κατά το 2024 να έχουν πέσει κάτω από τις 70.000, από τις 76.000 που ήταν το 2022, και τις προβλέψεις για το μέλλον να είναι δυσοίωνες. Κι όλα αυτά ενώ οι θεσμοί, οι εταιρείες και οι διάφοροι οργανισμοί «διαφημίζουν» τις διάφορες πολιτικές και πρόνοιες για σεβασμό και ενίσχυση της μητρότητας και της υγείας των εργαζομένων, για παροχές σε γονείς και εξισορρόπηση οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής.
Μελετώντας την εν λόγω απόφαση, το σκεπτικό και την ερμηνεία της δικαστού, πως μπορεί κανείς να μην σκεφτεί τον στίχο της «Κιβωτού» που γράφτηκε το 1976, σε ένα άλλο μαιευτήριο της Αττικής, και να μην αναρωτηθεί αν τελικά μία εργαζόμενη λεχώνα είναι εξάρτημα της μηχανής κι ο γιος της το ανταλλακτικό.
Μακάρι οι αντιδράσεις που έλαβαν χώρα, ευτυχώς και από άρρενες δικηγόρους, καθώς και οι πρωτοβουλίες δικηγορικού συλλόγου για επαναξιολόγηση και τροποποίηση των Κωδίκων έτσι ώστε η κύηση, ο τοκετός και η λοχεία να αναγνωρίζονται ως σπουδαίοι λόγοι ανωτέρας βίας, να οδηγήσουν σε ουσιαστικές αλλαγές και προς την ορθή κατεύθυνση, αυτή δηλαδή του σεβασμού κάθε εγκύου και κάθε λεχώνας και κάθε μητέρας που εργάζεται, με πιο ανθρώπινη προσέγγιση, όχι μόνο από τις δικαστικές αρχές, αλλά και την κοινωνία και τους θεσμούς στο σύνολο τους.
